«Το Εμποροβιοτεχνικό παρελθόν του Ναυπλίου»

του δημοσιογράφου – ερευνητή Γιώργου Αντωνίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΙΚΟΝΑ – Ν.Γ.Χριστόπουλος»

  Το Ναύπλιο, ενώ ανέκαθεν αποτελούσε το διοικητικό κέντρο του νομού, ανέπτυξε και σημαντικές παραγωγικές – εμπορικές δραστηριότητες. Από τα τέλη του 19^ου  αλλά ιδιαίτερα από τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αλλά και μεγαλύτερες εμποροβιοτεχνικές – παραγωγικές μονάδες εμφανίζονται με δυναμισμό.

  

 πάρκο Ναυπλίου αναψυκτήριο Μανιταρά

Μέσα από τις 240 σελίδες του Λευκώματος, τις εκατοντάδες κιτρινισμένες παλιές φωτογραφίες, τις δεκάδες επαγγελματικές διαφημίσεις της εποχής, την πληθώρα των παλαιών εγγράφων, των επαγγελματικών καταλόγων, των αρχειακών στοιχείων κ.λ.π., ο αναγνώστης θα νοιώσει τη δημιουργική συμβίωση με το παρελθόν. Με το εικαστικό αυτό ταξίδι στο παρελθόν, ξανάρχονται στο νου ξεχασμένα παραδοσιακά επαγγέλματα που έσβησαν ή σβήνουν στις μέρες μας, παλαιά καταστήματα της πόλης, εργαστήρια και εργοστάσια που έπαψαν πια  να λειτουργούν, τέχνες και τεχνικές που ξεχάστηκαν, πλανόδιοι πωλητές ή τεχνίτες που χάθηκαν από τους δρόμους της πόλης.

   Οι παλιές εικόνες αναβιώνουν επαγγελματικά στέκια όπως τα ψαράδικα και μανάβικα της οδού Αμαλίας, τις δεκάδες ταβέρνες της Πρόνοιας, τα χασάπικα της Δημοτικής αγοράς, τα μπακάλικα, τους καφενέδες, τα κουρεία, τα παπουτσάδικα και στιλβωτήρια της παλιάς πόλης  και της Πρόνοιας, τα καφενεία της παραλίας. Επίσης εργαστήρια και μικροβιοτεχνίες όπως ποτοποιίες, μαραγκούδικα και μηχανουργεία, καροποιεία, βαρελάδικα και πεταλωτήρια κ.ά. που λειτουργούσαν έως τα μέσα του περασμένου αιώνα και σήμερα έχουν αφανιστεί. Ακόμα, τους πλανόδιους επαγγελματίες, όπως τους φωτογράφους, τους καραγωγείς, τους μανάβηδες με τα ζώα, το λατερνατζή, τους ψαράδες κ.ά.

   Επίσης υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις βιομηχανικές δραστηριότητες της πόλης. Ο «Κύκνος» με τους εκατοντάδες εργάτες, το συσκευαστήριο «Ανθός», ο «Κρίνος», ο Αργέας» και η «Αγρέξ», ο Φραγκίστας, το σαπουνάδικο «ΕΛΒΙΝΑ» στο Συνοικισμό, οι καπναποθήκες και το Μεταξουργείο της οδού Σιδηράς Μεραρχίας, το Μακαρονάδικο και το υφαντήριο της οδού Μπουμπουλίνας.

   Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το σχετικό ντοκιμαντέρ διάρκειας  50 λεπτών που συνοδεύει το νέο βιβλίο. Ντοκιμαντέρ στο οποίο οι εναπομείναντες παλαιοί παραδοσιακοί επαγγελματίες της πόλης, θυμούνται και αφηγούνται στιγμιότυπα του παρελθόντος και  μαρτυρούν μυστικά της τέχνης τους. (Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης).

   Το νέο βιβλίο – λεύκωμα απευθύνεται σε κάθε Ναυπλιώτη, και όχι μόνο,  που νοσταλγεί και θέλει να επαναφέρει στη μνήμη εικόνες από το παρελθόν της πόλης και στους νεώτερους, για να γνωρίσουν τη χθεσινή παραδοσιακή τοπική κοινωνία.

   Την εκδήλωση παρουσίασης του νέου Λευκώματος συνδιοργανώνουν η ΔΕΠΑ Ναυπλίου, το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Αργολίδας, η Ομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών, Εμπόρων Αργολίδας και ο Εμπορικός Σύλλογος Ναυπλίου.

  Οι Εκδόσεις «ΙΚΟΝΑ – Ν.Γ. Χριστόπουλος» και ο Γιώργος Αντωνίου προσφέρουν το νέο βιβλίο με την ελπίδα ότι το περιεχόμενό του θα συμβάλλει στη διατήρηση της ατομικής και συλλογικής μνήμης και στον  κοινωνικό – οικονομικό πολιτισμό μας.

   Το βιβλίο πωλείται σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και τιμάται 25 €.-

 

 ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΕΣΤΕΜΜΕΝΟ ΠΑΘΟΣ

Ιστορικο μυθιστορημα

Σειρά: Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία 

Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Πρώτη έκδοση: Νοέμβριος 2008    

12 ευρώ, 340 σελ., 13×20.5.

ISBN 978-960-05-1391-2

 Πότε ένας έρωτας παύει να είναι προσωπική υπόθεση των εμπλεκόμενων και γίνεται παράγοντας του παγκόσμιου ιστορικού δράματος; Το παράφορο ερωτικό πάθος δύο γαλαζοαίματων μπορεί να εξαφανίσει από το χάρτη ένα ιστορικό κράτος, να καταλύσει ένα βασίλειο, να υποδουλώσει έναν μεγάλο λαό για πάνω από έναν αιώνα και να κληροδοτήσει στην Ευρώπη ολόκληρη μνήμες που την οδήγησαν επανειλημμένα στο αιματοκύλισμα;

Στην Αγία Πετρούπολη του 18ου αιώνα, στα σαλόνια και τις κρεβατοκάμαρες των Ρομανώφ, στην Πολωνία του τελευταίου βασιλιά Στανισλάς Αύγουστου Πονιατόφσκυ -ενός από τους πολλούς εραστές της Μεγάλης Αικατερίνης που δεν μπόρεσαν ποτέ να την ξεπεράσουν-, στην Κριμαία, στο Παρίσι του Διαφωτισμού, στην Πελοπόννησο τις ημέρες του πρώτου ξεσηκωμού του γένους… Αλλά και στο Παρίσι της δεκαετίας του ‘70, στον απόηχο του φλογισμένου Μάη, όπου ζουν φιλόδοξοι Έλληνες πολιτικοί, φοιτητές και εμιγκρέδες. Με πρωταγωνιστές τους εστεμμένους και τους φιλοσόφους του 18ου αιώνα, τον ανερχόμενο στρατηγό Βοναπάρτη, αλλά και τους υποψήφιους διαδόχους του Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν.

Με χρονική απόσταση δύο αιώνων εκτυλίσσονται δύο ιστορίες, με τα ερωτικά και τα πολιτικά πάθη να συγχωνεύονται σε μια κατάσταση ανεξέλεγκτη με τελείως απροσδόκητη κάθαρση.

 Ο ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ  /  ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ 

…………………………………………….

Χαρά Κοσεγιάν

 Βιογραφικό  σημείωμα             

 Η  Χαρά Κοσεγιάν του Καραμπέτ και της Αλεξάνδρας, γεννήθηκε  στο  Ναύπλιον , όπου και έμεινε μέχρι τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο και από κει και μετά ζει στη Ρόδο.

 Είναι φιλόλογος, απόφοιτος του Κλασικού  τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτωρ του τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου.

Το θέμα της διδακτορικής της διατριβής ήταν το «Αναμορφωμένο πρόγραμμα διδασκαλίας της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας στο Γυμνάσιο». Εξειδικεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στη διδακτική της γλώσσας σε παιδιά με Μαθησιακές δυσκολίες, ενώ τώρα εργάζεται προς την κατάκτηση μεταδιδακτορικού στο Πανεπιστήμιο Πατρών με θέμα «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Γεωεπιστήμες».

Από το σχολικό έτος 2007-2008 είναι σχολική σύμβουλος Φιλολόγων του νομού Δωδεκανήσου

  Έχει συμμετάσχει σε ερευνητικές ομάδες, επιμορφωτικά προγράμματα, διαθεματικά project, παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού των Πανεπιστημίων Αθηνών, Πατρών, Θεσσαλίας, Ιωαννίνων και δημοσιεύσει πλήθος άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδ. Μεταίχμιο σε συνεργασία με τη βιβλιοθήκη Ιαλυσού το βιβλίο Λουκιανού Αληθής Ιστορία Α΄ : Εισαγωγή- Μετάφραση- Σχόλια Χαράς Κοσεγιάν , με σκίτσα των μαθητών του Γυμνασίου Ιαλυσού και υπέρτιτλους στα Αρχαία Ελληνικά.

   Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε τοπικές εφημερίδες της Ρόδου, όπου για μεγάλο διάστημα διέθετε και καθημερινή στήλη.

Επιπλέον, έχει δημοσιεύσει έρευνες για τη Μουσική στην Ελληνική Πεζογραφία του 20^ου αι. σε αφιερωματικό ένθετο του περιοδικού Δίφωνο. Στην ίδια θεματολογία έχει παρουσιάσει σειρά εκπομπών στο ραδιόφωνο Λυχνάρι, με τίτλο «Μουσικοί δραπέτες στις σελίδες των βιβλίων.»

 

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1998 με το έργο Πευκοβελόνες.  Έκτοτε  έχουν κυκλοφορήσει τα μυθιστορήματά :

Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι, εκδ. Νέα Σύνορα. Α. Α. Λιβάνη, 1999

Γλυκό με θλιμμένα καρύδια, εκδ. Κοχλίας, 2002.

Ανατέλλει και στη Ντέια, εκδ. Κοχλίας, 2003

Έχει δημοσιεύσει διηγήματα σε  περιοδικά, όπως το Δίφωνο, το περιοδ. 5/7, τα Ροδιακά Γράμματα., ενώ κείμενά της έχουν ανθολογηθεί στο βιβλίο του Παναγιώτη Νούτσου, Κως,  Μια πόλη στη Λογοτεχνία (Μεταίχμιο)

Έχει δεχτεί λογοτεχνικές κριτικές από το φιλόσοφο ακαδημαικό κ. Ευάγγελο Μουτσόπουλο, τ. Πρύτανη του Παν. Αθηνών, τον κοινωνιολόγο κ. Βας. Φίλια, τ. Πρύτανη του Παντείου,  τον κ. Ανδρέα Βοσκό, καθηγητή Κλασικής φιλολογίας Παν. Αθηνών, ενώ έχει απασχολήσει με μονόστηλα έως και τετράστηλα τις εφημερίδες,  Καθημερινή, Ελευθεροτυπία, Βήμα, Ελεύθερος Τύπος, Ριζοσπάστης και περιοδικά , όπως το πεντασέλιδο αφιέρωμα της Οδός Πανός και το Δίφωνο…

 

Παρουσίαση βιβλίων

Λουκιανού Αληθής Ιστορία Α’ Εξώφυλλο

Το συγκεκριμένο βιβλίο προσπάθησε να συνδυάσει την επιστημονική εργασία, τη μετάφρασή, τα σχόλια στο Λουκιανό και τη δημιουργική δουλειά που έκαναν οι μαθητές. Έφτιαξαν μόνοι τους εικονογραφηγήματα με όλες τις παραγράφους της Αληθούς Ιστορίας Α΄ του Λουκιανού και τις τιτλοφόρησαν στα Αρχαία Ελληνικά.

Ανατέλλει και στην Ντέια

Περιγραφή:

Η ιστορία ξεκινά στην Αλβανία της οικονομικής δυσχέρειας, πάνω στα ορεινά και απάτητα εδάφη, περήφανοι και απλοί άνθρωποι αγωνίζονται να αντεπεξέλθουν στην καθημερινότητα και τις ανάγκες της. Μέσα από αυτή τη μικρή κοινωνία και το μικρό κόσμο μιας αγροικίας ανασταίνεται ο ήρωας του βιβλίου, ο Ίλιερ, που διαθέτει εξαιρετικό ταλέντο στη ζωγραφική.

Ημ/νία Εκδοσης: 1/10/2003

Σελίδες: 184

Ακολουθούμε τον ήρωα μέσα από την πορεία του στη Σχολή Καλών Τεχνών των Τιράνων, τις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις της ψυχής και της πολιτικής. Η ερχομός στη Ελλάδα σηματοδοτεί μια άλλη ζωή αλλά και ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης. Η νέα πατρίδα, η υποτιθέμενη Γη της Επαγγελίας υποδέχεται τον επισκέπτη με δόλο, ρατσισμό και ξενοφοβία. Οι προσπάθειες για την επιβίωση εντείνονται και ξεχωρίζουν οι φίλοι από τους εχθρούς. Οι γυναίκες και από τις δυο χώρες αναπόσπαστο κομμάτι στην ψυχή του καλλιτέχνη, ο έρωτας κυριεύει τα κορμιά των εραστών και ανάμεσά τους φυσάει ο δροσερός αέρας των βουνών της Ηπείρου. Όλη η ζωή μια συναρπαστική περιπέτεια, με τη Μεγάλη Φυγή να είναι ριζωμένη μέσα στην καρδιά του Ίλιερ. Κανένας τόπος δεν μπορεί να χωρέσει την επαναστατημένη καρδιά του ζωγράφου, που πάντα τριγυρνάει στα βουνά της Ντέιας, στην αγαπημένη, στην οικογένεια, στην ελευθερία και στη φύση της ορεινής γης που τον ανάθρεψε και τον έπλασε ελεύθερο. Η επιστροφή είναι γλυκιά, η ζωή γεμάτη ανατροπές και τα συρματοπλέγματα κόβονται ανάμεσα στις φυλές και τους ανθρώπους. Η συγγραφέας Χαρά Κοσεγιάν μας δίνει ένα μυθιστόρημα γεμάτο από εξαιρετικές ζωγραφικές πινελιές, χρώματα και συναισθήματα που σπάνια συναντάμε στις μέρες μας. Ένα όμορφο ζωγραφικό έργο, φτιαγμένο με λέξεις που θα συγκινήσει, αλλά και θα αφυπνίσει με τα μηνύματα που καταφέρνει να περάσει ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό.

‘Eχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι, εκδόσεις Λιβάνη, Νέα Σύνορα, 1999

 “ Ζωή είναι ό,τι έχει ζήσει κανείς . Τη ζωή δεν την έχεις πίσω σου, μπρος σου την έχεις κάθε στιγμή. Εκεί. Σε ορίζει , σου θυμίζει, σου υποδεικνύει. Δεν ξεφεύγεις. Κι ας νομίζεις πως το αύριο έχει αξία κι εκεί μπορείς να φτάσεις κάθε στιγμή, αν πίσω σου σέρνεις ένα χθες που σε γδέρνει, ούτε στα όνειρα δεν μπορείς να βάλεις φτερά. Μικροπηδηματάκια κάνουν κι αυτά,ίσα να μην ακουμπήσουν σ’αυτό το αόρατο γιάλινο τείχος που ’ναι αποπάνω τους. Πυκνό κι αδιαπέραστο. Το που και πως γεννήθηκες, οι πρώτες εμπειρίες, τα πρώτα χρόνια …”, ξέσπασε αντιδρώντας ο άντρας, μονολογώντας περισσότερο, παρά έχοντας και στο ελάχιστο, την ελπίδα πως τον άκουγε. Αυτή η καμαρούλα ωστόσο, κατάρα το’χε να τους δει να μονοιάζουν. Οσες φορές έμπαιναν εκεί μ’ένα ποτήρι κρασί, μετά απ’όσες ώρες μπορεί να είχαν περάσει μαζί στ’αλλα δωμάτια, τρώγοντας , βλέποντας τηλεόραση, σχολιάζοντας τους φίλους, για να “ξαναγίνουν φοιτητές” , “να θυμηθούν τα παλιά”, σε τέτοιες συζητήσεις πάνω-κάτω αναλώνονταν, και ίδια πάντα η αίσθηση ήταν. “Εφταιγε το δωμάτιο; Λες, άμα του τη χτίζανε την πόρτα , να’ταν αλλιώς;” -Κι όλοι εκείνοι-συνέχισε απτόητος, αποφασισμένος τουλάχιστον αυτή τη φορά να τα πει- που είναι “ζωντανά παραδείγματα” των άσχημων χρόνων, που όμως ξεπέρασαν και ισορρόπησαν και ηρέμησαν και θριαμβευσαν…; ε! όλο και κάποιο φως θα έκαιγε στην άκρη του υπόγειου συρμού και δεν θα’ ταν και τόσο μόνοι στη διαδρομή…Τωρα καταλαβαίνω λοιπόν, γιατί η Βάσω σ’εκείνη την εκδρομή κύτταγε συνέχεια πίσω και γω της έλεγα “ασε το χθες, κύττα το αύριο με αισιοδοξία” και κείνη μ’έβλεπε, μα δεν μίλαγε, μόνο συνέχιζε να κυττάζει το ηλιοβασίλεμα απ’την ανάποδη και τα δέντρα που φεύγανε στην άκρη του δρόμου. Δεν στράφηκε ούτε κι όταν μια πέτρα, καθώς η ρόδα του μικρού αγροτικού τη στροβίλισε, ανέβηκε στη καρότσα και τη χτύπησε στην πλάτη. Απλωσε μόνο το χέρι, την έπιασε στον αέρα “τέτοιες θα μαζεύουμε πάντα”μου είπε και την έβαλε στην τσέπη της. Ηξερε εκείνη. – Τέλειωσες; – Νομίζω. Αν κατάλαβες…, ναι. – Κι αν κατάλαβα, ποιο το όφελος; Η Βάσω δηλαδή που κατ’εσένα, είχε καταλάβει, τι κέρδισε; – Τουλάχιστον δεν ζει μ’αυταπάτες. Ξέρει τα όριά της. Δεν παρασέρνεται. – Και σέρνεται.. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, Αντώνη. Ο ρεαλισμός είναι απαραίτητος για να προχωρήσεις παραπέρα. Αλλιώς γίνεται βραχνάς, θηλιά που σε πνίγει και η μετριότητα παραμένει και της δίνεις κι άλλοθι. Συνέχισε στους ίδιους ρυθμούς ,αδιέξοδα, ατέλειωτα, ίδια όπως και τόσα χρόνια. Ο Αντώνης να αρνείται να καταλάβει κι η Μαργαρίτα να επιμένει να τον κάνει να αντιδράσει ,να διεκδικήσει, να αρχίσει επιτέλους να ζει. – Ζωή δεν είναι μόνο ό,τι έχεις πίσω σου. Είναι κι όσα βάζεις στόχο σου και σε σπρώχνουν μπροστά. Είναι αυτά που σε κάνουν να νοιώθεις πως αξίζει να ξυπνάς το πρωί, να χαμογελάς, να πεισμώνεις, να υπάρχεις. Ζωή είναι να είσαι …”εκεί”.

Τίτλος Βιβλίου: Έχει κι άλλες όψεις το φεγγάρι

Η Μαργαρίτα και ο Αντώνης ήδη από το πανεπιστήμιο κινούνται σε παράλληλους δρόμους, σφιχτοδεμένοι σε μια σχέση απροσδιόριστη αλλά δυνατή και απόλυτη.
Εκείνη πιέζει να τον βγάλει από τη μετριότητα κι αυτός παραπαίει. Γιατί όλα είναι ανάλογα όχι με το ποιους στόχους έχεις βάλει στη ζωή σου, αλλά ποιους σ’ άφησαν να βάλεις.
Κι ο άντρας έχει γεννηθεί στην πιο φτωχική γειτονιά της Κοκκινιάς, ώστε το μέτριο να είναι γι’ αυτόν ήδη πολύ ψηλά. Αλλά και το παραπάνω περνά μέσα από συμβιβασμούς και ηθικές εκπτώσεις τις οποίες δεν είχε ποτέ αποδεχτεί. Οι ισορροπίες σαθρές, το κατρακύλισμα φυσικό. Αλλά η Μαργαρίτα ήταν δίπλα και – κουβαλώντας ένα φορτίο ένοχης συνείδησης για τον άντρα που την έφερε στη ζωή και που τριάντα περίπου χρόνια πριν δεν κατάφερε να καταλάβει και να πονέσει όσο του άξιζε–, διαγράφοντας τώρα διαδρομές ασύμπτωτες, βάλθηκε να τον πείσει πως, πέρα από τη σκοτεινή, το φεγγάρι έχει κι άλλες όψεις…

Αρ. σελίδων: 233

‘Γλυκό με θλιμμένα καρύδια,

Τίτλος Βιβλίου: Γλυκό με θλιμμένα καρύδια

Περιγραφή: Η Δανάη Λουϊζίδου είναι μια ευαίσθητη τριανταπεντάχρονη δικηγόρος. Προέρχεται από ένα κλασικό μεσοαστικό περιβάλλον, είναι παντρεμένη με τον ?λκη και διάγει έναν ευθύγραμμο βίο χωρίς εξάρσεις. Στην δουλειά της είναι μια πολύ καλή αλλά στυγνή επαγγελματίας και σκληρή αντίπαλος για τους αντίδικούς της, ένας άνθρωπος που δεν χάνει εύκολα. Όμως η συναισθηματική της ζωή περνάει μια φάση ανισορροπίας το τελευταίο διάστημα. Αναλαμβάνοντας μια άκρως δύσκολη νομικά περίπτωση μιας κληρονομιάς που έχει πολλά νομικά αδιέξοδα, δεν έχει μόνο να λύσει το μυστήριο της αληθούς θέλησης του κληροδοτούντος αλλά και να αντιμετωπίσει τις ανατροπές που έρχονται στην συναισθηματική της ζωή και τον συναισθηματικό της κόσμο. Ένας άντρας εισβάλει στη ζωή της, ένας χαρισματικός και θεληματικός παλιός γνώριμος από τα φοιτητικά χρόνια, που εκπροσωπεί νομικά τους αντιπάλους της Δανάης, ένας νέος αγαπημένος. Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που ο καθένας έρχεται να διαλέξει και να επιλέξει ανάμεσα στα «πρέπει» και στα «θέλω». Δίνονται όμως πάντα οι ευκαιρίες που θέλουμε στη ζωή; Μήπως θα πρέπει να φανούμε τολμηροί και να επιλέγουμε την κατάλληλη στιγμή για να πράττουμε; Ποιο είναι το παιχνίδι που μας παίζει η μοίρα ανάμεσα στην τόλμη και την υπομονή; Το βιβλίο αυτό και η ηρωίδα του αναλαμβάνουν να μας καθοδηγήσουν και να μας δείξουν το δρόμο για την ευτυχία. Ημ/νία Εκδοσης: 2/12/2002

Σελίδες: 192 ISBN: 960-8228-39-5

………………………………………………………………………….

“Ναύπλιον Σπηλιάδου 1 “

Νέο βιβλίο απο τον Γ .Ρούβαλη “Ναυπλιο Σπηλιάδου 1″ Αφηγήματα και φωτογραφίες απο την καθημερινή ζωή της πολης του Ναυπλίου απο τις εκδόσεις Ναύδετο.

 

 

«Στάχτες» ………………………..

Νέο βιβλίο του Σέργιου Γκάκα από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Σέργιος Γκάκας γνωστός σε εμάς τους Ναυπλιώτες από την πολυετή προσφορά του σαν σκηνοθέτης  στο Δημοτικό θέατρο Ναυπλίου σε νέο αστυνομικό μυθιστόρημα μετά από το Μυθιστόρημα  «Κάσκο». Σήμερα έχει την θέση του Διευθυντή στο Δημοτικό Θέατρο Ναυπλίου ουσιαστικά όμως είναι η ίδια η ψυχή του.

Αναλυτικά η παρουσίαση του βιβλίου από το ΒΗΜΑ της Κυριακής 20 Ιουλίου 2008

 

Βιβλίο για την περίοδο του εμφυλίου στην περιοχή Δίδυμα Αργολίδας απο τις εκδόσεις βιβλιόραμα 2008 απο την Γιόνα Μίκε Παϊδούση. Αναλυτικα παρουσίαση απο το ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ Σάββατο 5-7-08 απο τον Ηλία Νικολακόπουλο. Διαβάστε αναλυτικά.

…………………………………………………………………………………….

Βιβλιοπαρουσίαση

«Το Ναύπλιο των περιηγητών»

 

 

                        Όλοι παραδεχόμαστε, κάτοικοι και επισκέπτες, ότι η παλιά πόλη του Ναυπλίου είναι μια όμορφη πόλη με έντονη την πατίνα του χρόνου. Μάλιστα, όσοι κατοικούμε σ’ αυτήν την πόλη  τη χαιρόμαστε κάθε εποχή και κάθε στιγμή της ημέρας, όταν το φως  και οι καιρικές συνθήκες της δίνουν κάθε φορά μιαν άλλη όψη.

            Το Ναύπλιο είχε την τύχη να αποτελέσει αντικείμενο της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, της αρχιτεκτονικής και, βεβαίως, της ιστορικής έρευνας.  Μέχρι πρόσφατα είχαν εκπονηθεί δύο λευκώματα. Το ένα, «Το Ναύπλιο» της αείμνηστης Σέμνης Καρούζου, έχει περιεχόμενο αρχαιολογικό-αρχιτεκτονικό ·  το άλλο, «Ναύπλιο ‘88» της Ντιάνας Αντωνακάτου, χαρακτηρίζεται από στοιχεία ιστορικής περιδιάβασης και έρευνας και τη ζωγραφική απεικόνιση της πόλης εκ μέρους της συγγραφέως το 1988.

Μέχρι σήμερα έλειπε το λεύκωμα εκείνο που θα απεικόνιζε αισθητικά την πόλη, όπως την είδαν οι τόσοι και τόσοι περιηγητές που πέρασαν από εδώ τους τελευταίους τέσσερις αιώνες. Το κενό αυτό κάλυψε το πόνημα της Αφροδίτης Κούρια, ιστορικού της Τέχνης, «Το Ναύπλιο των Περιηγητών», το οποίο αποτελείται από 213 σελίδες και είναι έκδοση της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε..

            Την εκδοτική επιμέλεια αυτής της ιδιαίτερα καλαίσθητης έκδοσης είχαν οι Αναστασία Λαμπροπούλου και Αντιγόνη Παναγιωτοπούλου, την καλλιτεχνική επιμέλεια η Ραχήλ Μισδραχή – Καπόν, ενώ καλλιτεχνικός σύμβουλος ήταν ο  Μωυσής Καπόν. Το κείμενο και ο υπότιτλοι στους πίνακες και τα χαρακτικά μεταφράστηκαν στα αγγλικά από το Δρ. David A. Hardy, γεγονός που επιτρέπει τη διακίνηση του λευκώματος σε ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Το λεύκωμα της Αφροδίτης Κούρια αρχίζει με τον Πρόλογο (σ. 7) του Διευθύνοντα Συμβούλου της Τράπεζας  Αντώνη Κροντηρά και συνεχίζεται με το Προλογικό σημείωμα (σ.σ. 13, 14), στο οποίο  η συγγραφέας αναφέρεται στο πολιτιστικό φαινόμενο του περιηγητισμού και των περιηγητικών κειμένων και εικόνων, κάνοντας τη διευκρίνιση ότι θα τα δει από τη σκοπιά της ιστορικού της τέχνης. Επίσης, αναφέρεται στη διάρθρωση του λευκώματος σκιαγραφώντας το περιεχόμενο κάθε κεφαλαίου, καθώς και τη χρονική περίοδο που καλύπτει το εικαστικό υλικό (16^ος – 19^ος αιώνας). Καταγράφει τις συλλογές από όπου προέρχονται τα χαρακτικά, σχέδια, υδατογραφίες και ελαιογραφίες που κοσμούν το λεύκωμα, για να τελειώσει με τις ευχαριστίες προς τα φυσικά πρόσωπα και φορείς που διέθεσαν το εικαστικό υλικό, αλλά και συντέλεσαν  στην έκδοση του λευκώματος.

            Στην  Εισαγωγή που ακολουθεί (σ.σ. 19-31), μέσα από ένα μεστό σε περιεχόμενο κείμενο, ο αναγνώστης πληροφορείται τις αιτίες δημιουργίας των περιηγητικών εικόνων, αλλά και τις τεχνικές κατασκευής των χαρακτικών. Η συγγραφέας  καταλήγει με τη διατύπωση ότι «Τα περιηγητικά χαρακτικά και τα πρωτότυπα έργα -σχέδια, υδατογραφίες, ελαιογραφίες- είναι σύνθετα πολιτιστικά προϊόντα, φορείς νοημάτων σε πραγματικό, ρεαλιστικό αλλά και συμβολικό επίπεδο …..).

            Το επόμενο κεφάλαιο τιτλοφορείται Ιστορικό Περίγραμμα (σ.σ. 33-50). Πρόκειται για ένα σύντομο σχετικά κείμενο από το οποίο ο αναγνώστης κατατοπίζεται, σε γενικές γραμμές, για την ιστορία του Ναυπλίου από τα μυθικά χρόνια μέχρι τη Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862, ώστε να μπορεί να «αναγνώσει» επαρκέστερα το εικαστικό υλικό.

Τα τρία κεφάλαια που έπονται αποτελούν τον πυρήνα του πονήματος της κυρίας Κούρια. Στο πρώτο κεφάλαιο Το Ναύπλιο ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, το οποίο αποτελείται από δύο μέρη,  καλύπτεται η χρονική περίοδο από το 16^ο – 18^ο αιώνα (σ.σ. 51-92).

Ο τίτλος δεν αφορά μόνο τη γεωγραφική θέση της πόλης, αλλά κυρίως τα στοιχεία εκείνα που ενυπάρχουν και αναμειγνύονται, αφού σ’ αυτόν τον τόπο εναλλάσσονταν κατακτητές από Ανατολή και Δύση, που πάντα, φεύγοντας, άφηναν τα ίχνη τους.

            Η συγγραφέας αναφέρεται στις «παλαιότερες έντυπες εικόνες – «πορτρέτα» του Ναυπλίου», στα οποία συνδυάζεται «η επιπεδότητα της κάτοψης με την προοπτική απόδοση των οικοδομημάτων». Έτσι, ο αναγνώστης «βλέπει» με τα μάτια ενός πουλιού που πετάει πάνω από την πόλη.

Επίσης, θίγει την ύπαρξη φανταστικών στοιχείων, παραπέμποντας σε εικόνες του λευκώματος, και δικαιολογεί το φαινόμενο λέγοντας ότι «Συχνά το πρώτο ζητούμενο δεν ήταν η έγκυρη πληροφόρηση, αλλά η δημιουργία μιας εικόνας που θα γοήτευε και θα εντυπωσίαζε τον αναγνώστη», αφού η εικόνα λειτουργούσε ως ενισχυτικό στοιχείο του περιηγητικού κειμένου. Επισημαίνει, όμως, ότι σε άλλες εικόνες οι οχυρώσεις έχουν αποτυπωθεί με ξεχωριστή προσοχή. Αυτό αντανακλά τα πολλαπλά συμφέροντα της Βενετίας στον ελλαδικό χώρο και ειδικότερα στο Ναύπλιο, αλλά και την προβολή της δύναμης και της ισχύος της Γαληνότατης, αφού τα έργα αυτά λειτουργούσαν και ως  εργαλεία προπαγάνδας.

Τέλος, παρουσιάζονται και σχολιάζονται πολλά χαρακτικά έργα μεγάλων χαρτογράφων , κοσμογράφων και χαρακτών της εποχής και επισημαίνεται η χρήση συμβόλων (όπως ο φτερωτός λέοντας της Βενετίας με αλυσοδεμένους και γυμνούς τους αντιπάλους της στα πόδια του ή ο σταυρός). Σε μεγάλο μέρος των έργων αυτής της περιόδου προβάλλεται η πολιορκία και ανακατάληψη του Ναυπλίου το 1687 από τις χριστιανικές δυνάμεις.   Σ’ αυτά αποτυπώνονται με κάθε λεπτομέρεια η άποψη της πόλης, τα σχεδιαγράμματα της διάταξης των στρατιωτικών δυνάμεων στην ξηρά και τη θάλασσα, καθώς και σχολαστικός υπομνηματισμός των συμμαχικών δυνάμεων. Αυτές οι λεπτομέρειες δεν είναι τυχαίες. Αποσκοπούν στο να περιγράψουν και να προβάλουν το εγχείρημα της Γαληνότατης, προκειμένου να δικαιολογηθούν τα τεράστια ποσά που διατέθηκαν για την εκστρατεία.

Το επόμενο κεφάλαιο, Περιηγητές στο Ναύπλιο και την περιοχή του στον 19^ο αιώνα ( σ.σ. 93 – 170)  διαπραγματεύεται τις αφηγήσεις και τις εικαστικές αποτυπώσεις των περιηγητών που επισκέφθηκαν το Ναύπλιο και την ευρύτερη περιοχή του το 19^ο αιώνα.

Η συγγραφέας αναφέρει ως τα κύρια κίνητρα που ωθούσαν τους Ευρωπαίους περιηγητές να επισκέπτονται την Ελλάδα. το Ρομαντισμό και το Φιλελληνισμό και  παραθέτει αποσπάσματα από «Οδοιπορικά» περιηγητών της εποχής, όπως του Γάλλου γιατρού Pouqueville, του επίσης Γάλλου Bory de St. Vincent, συνταγματάρχη, μέλους της επιστημονικής επιτροπής του Μορέως, του κόμη Théodose du Moncel, σχεδιαστή και χαράκτη.

            Επισημαίνει το υποκειμενικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τα «Οδοιπορικά» αλλά και τις διάφορες απεικονίσεις, ενώ παρατηρεί την τάση που αποτυπώνεται στα διάφορα έργα για την απόδοση της λεπτομέρειας, του διαφορετικού και του ελληνικού περιβάλλοντος, αγροτικού και αστικού.

            Στη συνέχεια προχωράει στην αισθητική περιγραφή έργων της εποχής και επισημαίνει και σχολιάζει τη συμβολή του φωτός στην ανάδειξη του ελληνικού τοπίου, καθώς και του χρώματος στην ανάδειξη στοιχείων εξωτικής γραφικότητας, όπως είναι οι φορεσιές των απεικονιζόμενων ανθρώπων.

            Το περιεχόμενο του κεφαλαίου εμπλουτίζεται με έργα γνωστών και άγνωστων δημιουργών του πρώτου μισού του 19^ου αιώνα και τελειώνει  με τα έργα του Γάλλου λοχαγού Ευγένιου Πεϋτιέ,  στο περιεχόμενο των οποίων είναι εμφανής η ανθρωπολογική ματιά, με την παράθεση σκηνών της καθημερινής ζωής.

            Το λεύκωμα ολοκληρώνεται με το κεφάλαιο Σταθμοί της πολεμικής και πολιτικής ιστορίας του Ναυπλίου. Η μαρτυρία της εικόνας (σ.σ. 171 – 202).  

            Εύστοχη η συγγραφή κεφαλαίου σχετικού με την πολεμική και πολιτική ιστορία της πόλης, αφού το Ναύπλιο υπήρξε κέντρο πολεμικών συγκρούσεων και πολιτικών εξελίξεων.  Τα τέσσερα κάστρα του αποτέλεσαν ένα συμπαγές αμυντικό σύνολο, ιδιαίτερα σημαντικό και υπολογίσιμο από τους εκάστοτε κατακτητές. Όμως, «η πόλη των κάστρων», λόγω αυτού ακριβώς του χαρακτήρα της, αποτέλεσε και το κέντρο της απαρχής της νεότερης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας.

            Η κυρία Κούρια παραθέτει τη «μαρτυρία» της εικόνας για να κάνει μια περιδιάβαση στην πολιτική και στρατιωτική ιστορία της πόλης κυρίως το πρώτο μισό του 19^ου αιώνα. Η άλωση του Παλαμηδιού από τους Έλληνες, η άφιξη και δολοφονία του Καποδίστρια, η άφιξη των Βαυαρών και του Όθωνα, τα πορτρέτα αγωνιστών της Επανάστασης, η «παράγκα» στην Πρόνοια και η στρατιωτική συγκρότηση του Κράτους, η Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862 αποτυπώνονται ανάγλυφα στην εικονογραφία του λευκώματος.

Επιχειρώντας μια συνολικής αποτίμηση του πονήματος της Αφροδίτης Κούρια, μπορούμε να πούμε ότι η συγγραφέας δημιούργησε ένα έργο αξιόλογο, με μεστό και ισορροπημένο περιεχόμενο. Διευκρινίζοντας εξαρχής ότι η οπτική γωνία θεώρησης των έργων θα είναι εκείνη της ιστορικού της Τέχνης, δεν υπεισέρχεται στο πεδίο των ιστορικών, αλλά χρησιμοποιεί και παραθέτει τα πορίσματά τους για να «αναγνώσει» από κοινού με τον αναγνώστη το εικαστικό υλικό του λευκώματος.

            Μέσα από αυτή την «ανάγνωση» βοηθάει αφενός τον ιστορικό να χρησιμοποιήσει  το εικαστικό έργο ως εργαλείο έρευνας και αφετέρου τον απλό αναγνώστη να αποκτήσει μια συνολική εικόνα όλων όσων διαδραματίστηκαν σ’ αυτή την πόλη από το 16^ο έως το 19^ο αιώνα. Επίσης, δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να ευχαριστηθεί από την αισθητικό περιεχόμενο των έργων αλλά και του ίδιου του λευκώματος. Επιπλέον, με τους κατατοπιστικούς σε περιεχόμενο υπότιτλους δίνει τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας του καθενός έργου.

            Όμως, δε θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει το ότι συγκεντρώθηκαν σ’ αυτό το λεύκωμα τα περισσότερα από τα εικαστικά έργα που αφορούν το Ναύπλιο. Πρόκειται για μια επιπλέον προσφορά της κυρίας Κούρια, που, βεβαίως, απαίτησε  γνώση, κόπο και χρόνο.

            Τέλος, ενδιαφέρον είναι το Αντί Επιλόγου απόσπασμα από την «Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ» του Άγγελου Τερζάκη.

Εκτός από την ευχάριστη λογοτεχνική κατακλείδα του λευκώματος, στο απόσπασμα κυριαρχούν τέσσερα στοιχεία: η όμορφη φύση, το ένδοξο παρελθόν, το «απολησμονημένο» παρόν και ένα αδιόρατο μέλλον. Ποιο είναι το μέλλον αυτής της πόλης; Εμείς που ζούμε στο Ναύπλιο θα πρέπει «να αυτιαζόμαστε αδιάκοπα τον άνεμο της θάλασσας», για να έχει αυτή η πόλη ένα μέλλον αντάξιο του παρελθόντος της. Θα ήταν κρίμα «η πόλη των κάστρων» να καταντήσει «πόλη των πανσιόν».

Δημήτρης Χ. Γεωργόπουλος

                                                                 Ιστορικός- Αρχειονόμος 

……………..Νέα έκδοση   

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ τα καινούριο μυθιστόρημα του Πάνου Σταθόγιαννη από τα Λευκάκια Ναυπλίου.

Βιογραφικό.

 Πάνος Σταθόγιαννης γεννήθηκε στα Λευκάκια Ναυπλίου το 1959. Σπούδασε δημοσιογραφία και έκανε μεταπτυχιακά πάνω σε ζητήματα Κοινωνιολογίας της Μαζικής Επικοινωνίας. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, σενάρια και στίχους για τραγούδια. Μετέφρασε Σλάβους – κυρίως – συγγραφείς. Πεζά και ποιητικά κείμενά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο.

Ο έρωτας, ο φόβος και η ιδιοτέλεια παραχαράσσουν την αλήθεια των πραγμάτων, τη φέρνουν στα μέτρα των επιθυμιών μας, την κάνουν αγνώριστη. Οι προθέσεις μας, οι ερμηνείες μας και, τέλος, τα ίδια τα γεγονότα μοιάζουν με μικρές πολύχρωμες ψηφίδες που αν τοποθετηθούν με άλλον τρόπο η μία δίπλα στην άλλη δημιουργούν κάθε φορά και μια εντελώς διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας. Εξίσου πιθανής, εξίσου αιτιολογημένης, εξίσου αληθοφανούς.

Ένα μυθιστόρημα με διαρκείς και εξωφρενικές ανατροπές για τον λαβύρινθο των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν η πτήση γίνεται πτώση, ο υπολογιστικός κυνισμός φοράει τη μάσκα του αστραφτερού οράματος, το κωμικό εναλλάσσεται με το τραγικό.

……………………………………………………………………………………………………………

Παρουσίαση βιβλίου της Αφροδίτης Κούρια

 

“Το Ναύπλιο των περιηγητών”

ΛΕΥΚΩΜΑ  

Ζωγραφίζοντας την ιστορία του Ναυπλίου

Η ιστορία της πρώτης πρωτεύουσας του νεοελληνικού κράτους όπως αποτυπώνεται στις χαλκογραφίες, στα σχέδια και στους πίνακες των περιηγητών που την επισκέφθηκαν και την αγάπησαν

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Από τις πρώτες σχηματικές απεικονίσεις του Ναυπλίου, ξυλογραφίες και χαλκογραφίες των μέσων του 16ου αιώνα ως τον περίφημο πίνακα του Πέτερ φον Χες, ο οποίος το 1835 απαθανατίζει την άφιξη στην πόλη του Οθωνα, πρώτου βασιλιά της Ελλάδος, μεσολαβούν περίπου δύο αιώνες, στο διάστημα των οποίων κοσμοϊστορικά γεγονότα έχουν διαδραματισθεί. Το Ναύπλιο έχει αλλάξει αρκετές φορές δυνάστες, περνώντας εναλλάξ πότε στους Ενετούς και πότε στους Τούρκους, ώσπου τη νύχτα της 22ας Νοεμβρίου θα καταληφθεί από τους Ελληνες υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αποτελώντας έτσι τον πρώτο ελεύθερο πυρήνα του νέου ελληνικού κράτους. Παράλληλα όμως έχει διαφοροποιηθεί μέσα στους αιώνες και η οπτική της αναπαράστασης και πρόσληψης του χώρου, γεγονός που καταγράφεται με πιστότητα στα σχέδια και στους πίνακες των περιηγητών. Το ταξίδι στην Ανατολή, καθήκον κάθε πολιτισμένου Ευρωπαίου, περιλαμβάνει πλέον και την Ελλάδα, ενώ το Ναύπλιο βρίσκεται κυριολεκτικά ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. «Το Ναύπλιο των περιηγητών» λοιπόν, μια μελέτη της ιστορικού της τέχνης κυρίας Αφροδίτης Κούρια, καταγράφει διττά την ιστορία του Ναυπλίου: αφενός προσεγγίζοντάς την μέσα από την εικόνα, αφετέρου παρακολουθώντας την εξέλιξη της εικονογραφίας ως τέχνης.

Η επίδραση των Ενετών

 «Οι πόλεις πρέπει να σχεδιάζονται έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να βλέπει τα κτίρια, τους ανοιχτούς χώρους αλλά και μέσα σε όλους τους δρόμους, μικρούς και μεγάλους». Αυτά υποστήριζε στα μέσα του 17ου αιώνα ο Γεργκ Μπράουν και πράγματι έτσι αποδίδεται το Ναύπλιο μέσα από τις πρώτες εικόνες του. Παράλληλα όμως «το στοιχείο του φανταστικού παρατηρείται σε αρκετές από αυτές τις πρώιμες όψεις, στην τοπογραφία της πόλης, στο φυσικό περιβάλλον, σε οικοδομήματα και λεπτομέρειες» σημειώνει η κυρία Κούρια.

Η έλλειψη ακρίβειας και αξιοπιστίας ωστόσο, η οποία απαντάται σε αυτές τις πρώιμες περιηγητικές εκδόσεις, δεν συνιστά αδυναμία αλλά αποτελεί επιλογή, καθώς πρωτεύοντα ρόλο έπαιζε ο εντυπωσιασμός του αναγνώστη. Ουδέν εξ αυτών όμως ισχύει όταν πρόκειται για την οχύρωση της πόλης, καθώς στα χαρακτικά του Ναυπλίου, το οποίο ήταν σημαντική κτήση των Ενετών, τα κάστρα αποδίδονται με λεπτομέρεια και έμφαση.

Στο τελευταίο τέταρτο όμως του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα στα χρόνια των νικηφόρων επιχειρήσεων των Ενετών και των ευρωπαίων συμμάχων τους στην Πελοπόννησο υπό τον ναύαρχο Μοροζίνι, κύριο σημείο αναφοράς αποτελούν τα χαρακτικά του φημισμένου χαρτογράφου-κοσμογράφου Βιντσέντσο Μαρία Κορονέλι. Αλλωστε ο ίδιος ετοίμαζε τα εικονογραφημένα χρονικά της εκστρατείας κατ’ εντολήν της Βενετικής Γερουσίας προκειμένου να τονισθεί η σημασία των βενετικών κτήσεων και να δικαιολογηθεί ο δαπανηρός πόλεμος.

Η τουρκοκρατούμενη πόλη

Αλλαγή επέρχεται από τα μέσα του 18ου αιώνα πλέον, όταν το εικονογραφικό υλικό εμπλουτίζεται με νέα θέματα, ενώ προστίθενται και πρωτότυπα ζωγραφικά έργα. Και από τον 19ο αιώνα αρχίζουν να παρουσιάζονται εικόνες από την αρχιτεκτονική της τουρκοκρατούμενης πόλης, οι άνθρωποι, σκηνές της καθημερινής ζωής και μαζί αρχαιολογικά μνημεία.

Το παρελθόν και το παρόν υπήρξαν άρρηκτα δεμένα στη συνείδηση και στο βλέμμα των Ευρωπαίων που επισκέφθηκαν την Ελλάδα, όπως επισημαίνει η κυρία Κούρια. Η πρόσληψη ωστόσο και κατ’ ακολουθίαν η απόδοσή της διαμορφώθηκαν ανάλογα με την παιδεία, τις προσδοκίες και τις εικόνες, τις οποίες εκ προοιμίου είχαν νοητικά κατασκευάσει. Οι 164 εικόνες του λευκώματος αποδίδουν, έτσι, μιαν αλήθεια που μπορεί να επιδέχεται αντιρρήσεις, ταυτόχρονα όμως αποτελεί γέφυρα με τις αντιλήψεις παρελθουσών εποχών.

Τα πορτρέτα των αγωνιστών του ‘21

Ενας γερμανός ζωγράφος, ο Πέτερ φον Χες, ο οποίος με εντολή του Λουδοβίκου Α´ της Βαυαρίας συνόδευσε τον Οθωνα στην Ελλάδα, υπήρξε ο κατ’ εξοχήν εικονογράφος που απέδωσε σημαντικούς σταθμούς της πολεμικής και πολιτικής ιστορίας του Ναυπλίου.

Οπως σημειώνει η κυρία Αφροδίτη Κούρια στη μελέτη της, το 1840 ο Φον Χες φιλοτέχνησε 39 ελαιογραφίες με σκηνές του Αγώνα για την Ανεξαρτησία. Τα περισσότερα μάλιστα πορτρέτα των αγωνιστών του ‘21 που έχουν φθάσει ως σήμερα είναι βασισμένα σε αυτά τα σχέδια, τα οποία είχε κάνει ο ίδιος επί τόπου. Πορτρέτα ρεαλιστικά μα ταυτόχρονα εξωραϊσμένα, όπως επέβαλλε η ρομαντική γερμανική ζωγραφική, της οποίας εκπρόσωπος υπήρξε ο δημιουργός τους.

Αγωνιστές, προεστούς, πολιτικούς, λόγιους και φιλέλληνες σχεδίασε το 1826-1827, εκ του φυσικού μάλιστα, ένας άλλος Βαυαρός, ο Καρλ Κρατσάιζεν, εθελοντής του βαυαρικού εκστρατευτικού σώματος στην Ελλάδα και ερασιτέχνης ζωγράφος. Σε χαρτί μικρών διαστάσεων τα σχέδιά του που έγιναν με μολύβι φέρουν τις ιδιόχειρες υπογραφές των εικονιζομένων, αλλά και ένδειξη του τόπου και του χρόνου της δημιουργίας τους.

Ωστόσο ένας άγνωστος ευρωπαίος ζωγράφος είναι αυτός που έχει μεταφέρει σε πίνακά του το πανηγυρικό κλίμα της άφιξης του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο το 1828 εν μέσω των καπνών από τους κανονιοβολισμούς των πλοίων των τριών Μεγάλων Δυνάμεων. Λίγα χρόνια αργότερα μια λιθογραφία του γάλλου κόμη Ντ’ Εστουρμέλ αναφέρεται στην Εθνοσυνέλευση της Πρόνοιας που επικύρωσε το 1832 την εκλογή του Οθωνα στον ελληνικό θρόνο. Για να φθάσουμε στο εμβληματικό έργο της άφιξης του Οθωνα στο Ναύπλιο συνοδευόμενου από το Συμβούλιο της Αντιβασιλείας, με τον λαό να τον υποδέχεται θερμά και ανάμεσά τους πολιτικούς και ήρωες της Επανάστασης, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Ανδρέας Μιαούλης.

Το ΒΗΜΑ, 16/03/2008 , Σελ.: S05

……Νέα έκδοση

Μια παρουσίαση από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ενός βιβλίου της Σόφκα Ζινόβιεφ, παλιά γνώριμη της πόλης του Ναυπλίου από την δεκαετία του 80  

 

Δύο γυναίκες, μια εποχή

Από την Κυριακάκτικη Ελευθεοτυπία

Τα ελληνικά της είναι άψογα. Τα βιβλία της όμως τα γράφει στη μητρική της γλώσσα, τα αγγλικά. Κι αν για τους γείτονές της στη Βουλιαγμένη είναι η κυρία Παπαδημητρίου, για τα στελέχη του οίκου Granta και για τους αναγνώστες της, είναι πάντα η Σόφκα Ζινόβιεφ. Μισή Βρετανίδα και μισή Ρωσίδα, γεννημένη το 1961 από μια ψυχοθεραπεύτρια κι έναν μουσικό παραγωγό, με σπουδές κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Κέμπριτζ κι ένα διδακτορικό γύρω από την ελληνική ταυτότητα και τον τουρισμό, μεγάλωσε σ’ ένα σπίτι όπου κατά καιρούς περνούσαν ο Μακ Κάρτνεϊ και οι Πινκ Φλόιντ, έζησε για διαστήματα στη Μόσχα και τη Ρώμη ως ελεύθερη ρεπόρτερ, κι από το 2001 βρίσκεται εγκατεστημένη στην χώρα μας δίχως πρόθεση να την εγκαταλείψει γι’ αλλού. Η λυγερόκορμη ξανθιά φοιτήτρια που στη δεκαετία του ‘80 εξερευνούσε στο Ναύπλιο πώς συμπεριφέρονταν τα καμάκια και μια δεκαετία αργότερα έβλεπε με τα μάτια της να καταρρέει το σοβιετικό καθεστώς, σύζυγος τώρα έλληνα διπλωμάτη και μητέρα δύο κοριτσιών στην εφηβεία τους, είναι από εκείνους τους συγγραφείς που πριν αρχίσουν να πληκτρολογούν έχουν οργανώσει στην εντέλεια το υλικό τους. Το πρώτο της βιβλίο, η «Οδός Ευρυδίκης» (μετ. Τ. Κοβαλένκο, εκδ. Διόπτρα), είναι ίσως ο πιο σπαρταριστός κι ακριβοδίκαιος οδηγός που έχει γραφτεί για την Ελλάδα του σήμερα. Υποτίθεται πως περιγράφει τον πρώτο χρόνο προσαρμογής στην πατρίδα της επιλογής της, ενώ αναλύει σε βάθος ό,τι έχει να κάνει με την παιδεία και την ιστορία μας: από τη συμπεριφορά μας προς τους μετανάστες ώς την παράδοση του ρουσφετιού.

Το μαύρο πρόβατο της οικογένειας Με το που παρέδωσε τα χειρόγραφα της «Οδού Ευρυδίκης» στον Granta, η Ζινόβιεφ άρχισε την έρευνα για το επόμενο βιβλίο της, αυτό που μόλις κυκλοφόρησε και στα ελληνικά, την «Κόκκινη πριγκίπισσα« (μετ. Εφη Μπασδρά, εκδ. Λιβάνης). «Είχα σκεφτεί πολλές φορές στο παρελθόν ν’ αφηγηθώ την ιστορία της γιαγιάς μου», λέει, «αλλά ο ενθουσιασμός του εκδότη μου ήταν που με κινητοποίησε τελικά. Δουλεύοντας το βιβλίο κατάλαβα καλύτερα αυτό που μου έλεγε μικρή ο πατέρας μου, ότι είμαι μισή Ρωσίδα. Όπως συνειδητοποίησα και τι επιρροή μπορεί ν’ ασκούν πάνω μας βιώματα και ανθρώπινες καταστάσεις από τις προηγούμενες γενιές. Δεν θέλησα να σκαλίσω τον πόνο που αυτή η γυναίκα προκάλεσε στους δικούς της. Ο πατέρας μου την εκτιμούσε αλλά είχε τόσα παράπονα που δεν ξέρω αν θα την συγχωρέσει ποτέ. Ωστόσο, με βοήθησε πολύ στην έρευνά μου κι είχε την ευκαιρία να σκεφτεί τη σχέση τους ξανά…» Η «κόκκινη πριγκίπισσα» ήταν όντως το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς της. Ακόμα και μετά το θάνατό της αρνούνταν να το χωνέψουν: πώς μια μεγαλωμένη στα πούπουλα Λευκορωσίδα που αναγκάστηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση σε φυγή, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ως ορκισμένη κομμουνίστρια; Κι ακόμα χειρότερα: τι είδους μάνα ήταν αυτή που για χάρη του έρωτα και της περιπέτειας ουδέποτε στάθηκε πλάι στα παιδιά της; Η Σόφκα Ντολγκορούκι (1907-1994), η δισέγγονη της Μεγάλης Αικατερίνης που στα χρόνια του ψυχρού πολέμου έμελλε να παρακολουθείται στενά από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, έζησε μια ζωή γεμάτη τραγωδίες και ηδονές, νιώθοντας στο πετσί της όλους τους κραδασμούς του πολυτάραχου 20ού αιώνα. Ηταν από τα πλάσματα που πίστευαν ότι για να γευτείς τη ζωή στο έπακρο πρέπει να είσαι ανοιχτός σε κάθε εμπειρία. Και βέβαια να μη φοβάσαι.

Εκεί αποτυγχάνουν οι άνθρωποι, έλεγε. Φοβούνται τι θα πουν οι γείτονες, τι θα σκεφτεί ο κόσμος, μη χάσουν τη βολή τους. Η ίδια, ατίθαση κι απρόβλεπτη μποέμισσα, με τους στίχους της Αχμάτοβα κι όλον τον Σέξπιρ στο κεφάλι της, πάντα προχωρούσε. Κι όταν στα στερνά της χάριζε το ημερολόγιό της στην συνονόματη εγγονή της, αρνήθηκε να συνοδεύσει το δώρο με κάποια εξήγηση ή εντολή.
Αυτό το ημερολόγιο ήταν η μαγιά για την συγγραφή της «Κόκκινης πριγκίπισσας». Μεταξύ βιογραφίας και ρεπορτάζ, το νέο βιβλίο της Ζινόβιεφ παρακολουθεί τη διαδρομή της γιαγιάς της από την εποχή που έπαιζε με τον γιο του τσάρου μέχρι τα γεράματά της, όταν ζούσε σ’ ένα αγρόκτημα στην Κορνουάλη, μαζί με τον τελευταίο της σύντροφο -έναν εκπρόσωπο της εργατικής τάξης, επίσης αφοσιωμένο κομμουνιστή. Μια διαδρομή που μας μεταφέρει από την προεπαναστατική Αγία Πετρούπολη ώς στην Αγγλία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κι από τους παρισινούς καλλιτεχνικούς κύκλους ώς τους πυρήνες της γαλλικής αντίστασης και το ναζιστικό στρατόπεδο του Βιτέλ. «Πάντοτε την ένιωθα κοντά μου», λέει η Ζινόβιεφ, «και περίμενα πώς και πώς να πάρω το τρένο για την Κορνουάλη και να την επισκεφτώ. Τα μικρά παιδιά δεν την ενδιέφεραν αλλά από τη στιγμή που ήσουν σε θέση να συζητήσεις μαζί της σε αντιμετώπιζε με σεβασμό. Ο δύσκολος χωρισμός των γονιών μου, στα έντεκα χρόνια μου, μας έφερε ακόμα πιο κοντά». Κόρη ενός ευγενούς που εγκατέλειψε την χειρουργό σύζυγό του για μια τσιγγάνα τραγουδίστρια και προγονή ενός ομοφυλόφιλου τζέντλεμαν, η Σόφκα Ντολγκορούκι ισχυριζόταν πως οι εραστές της ξεπερνούσαν τους εκατό. Από τους δύο που παντρεύτηκε απέκτησε τρεις γιους, την ανατροφή των οποίων ανέθετε κάθε φορά σε τρίτους. Ως γραμματέας του Λόρενς Ολιβιέ κι ως μέλος της γαλλικής αντίστασης υπήρξε πιο γενναιόδωρη και συνεπής, ενώ πενήντα τουλάχιστον εβραίοι συγκρατούμενοί της στη Γαλλία γλίτωσαν το Αουσβιτς χάρη στις δικές της ενέργειες (κάτι που αναγνωρίστηκε κι από το κράτος του Ισραήλ). Στη δεκαετία του ‘50 βιοποριζόταν οργανώνοντας τουριστικά ταξίδια στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, κι όσα κι αν άκουγε για τις θηριωδίες του Στάλιν η πίστη της σ’ ένα ιδανικό σοσιαλιστικό σύστημα δεν ταρακουνιόταν. «Η ζωή είναι πάντα υπέροχη», έγραφε σε ποίημά της στα 80 της. «Τα βιβλία στα ράφια κρύβουν θησαυρούς! Ο κήπος γεμάτος πουλιά, οι φίλοι έρχονται να με δουν. Ακινησία. Ικανοποίηση. Κι οι άνεμοι του χερσότοπου»… Για τον Εμφύλιο Διαβάζοντας την «Κόκκινη πριγκίπισσα» εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι το ζητούμενο για την Ζινόβιεφ δεν ήταν να κομπάσει για τις αριστοκρατικές καταβολές της ούτε να μυθοποιήσει τη γιαγιά της. Όταν επέστρεφε στους τόπους απ’ τους οποίους εκείνη είχε περάσει κι όταν σκάλιζε κάθε πτυχή της ύπαρξης της Σόφκας συνομιλώντας με αγαπημένους φίλους της και εχθρικούς απέναντί της συγγενείς, στην πραγματικότητα εξερευνούσε μια δική της, πολύ προσωπική πληγή: την αλυσίδα των χωρισμών που επί τέσσερις γενιές ταλάνισε την οικογένειά της, στερώντας για καιρό και την ίδια από την ασφάλεια ενός σταθερού περιβάλλοντος. Πολιτογραφημένη Ελληνίδα πλέον, η Σόφκα Ζινόβιεφ έχει βάλει στα σκαριά το πρώτο της μυθιστόρημα. Κι όπως συνέβη και με τα προηγούμενα βιβλία της, το αγγλικό κοινό έχει πρωτίστως στο νου της. «Εχω βυθιστεί σε ιστορίες γυναικών αντλημένες από τα χρόνια του εμφυλίου», λέει, «κι αναζητώ όσο το δυνατόν περισσότερες μαρτυρίες. Μ’ ενδιαφέρει κυρίως ν’ αναδείξω τον ρόλο που έπαιξε η Μεγάλη Βρετανία με τη στάση της σ’ εκείνα τα ταραγμένα χρόνια. Κάθε φορά που συνομιλώ με καλλιεργημένους Βρετανούς για το θέμα, δεν ξέρουν τίποτε». Ευκαιρία, λοιπόν, να μάθουν!

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr)

7 – 17/02/2008 

…………… “Ναυπλιακά Ανάλεκτα”   Νέος Τόμος 2007 

Κυκλοφόρησε ο νέος τόμος της περιοδικής έκδοσης του Δήμου Ναυπλιέων ΝΑΥΠΛΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ αριθμ. VI, του 2007. Με προσεγμένη και καλαίσθητη έγχρωμη παρουσίαση, ο νέος τόμος, συνολικά 525 σελίδων, περιλαμβάνει πλήθος μελετών και εικαστικών δημιουργών γραμμένες από Αναπλιώτες ή αφιερωμένες στο Ναύπλιο.

Στο κεφάλαιο Ιστορικά βρίσκουμε μελέτες για τον 19ο αιώνα καθώς και φωτογραφίες και έρευνες για τις δεκαετίες 1920- 1930.

Στα Αρχιτεκτονικά έχουμε άρθρα γύρω από μοντερνιστικό ρεύμα στο Ναύπλιο (Γυμνάσιο Ναυπλίου, οικία Τόμπρα, ξενοδοχείο Ξενία) καθώς και στοιχεία για την χρονολόγηση της εκκλησίας της Παναγίας και μια παρουσίαση της ψηφιοποίησης του ιστορικού κέντρου από το πρόγραμμα ΚΟΙΤΙΔΑ της ΔΕΠΑΝ.

Στο Λογοτεχνικό τομέα ξεχωρίζουμε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Αργολιδέα πρωτοποριακό ποιητή Γιώργο Β. Μακρή, με βάση τις ανακοινώσεις του Συμποσίου στη μνήμη του στο Ναύπλιο και Αθήνα το 2002, κείμενα για την ποιητική του Νίκου Καρούζου και ανάλυση του περιοδικού “κύτταρο” του 1959, καθώς και ένα αφιέρωμα στους απελθόντες συνεργάτες του περιοδικού, συγγραφείς Γιώργο Καραμάνο, Αρχιμ. Γεώργιο Χώρα και Θοδωρή Κοϊνη (Προνοιώτη), και παρουσίαση νέων και παλιών Αναπλιωτών ποιητών και πεζογράφων. Καινοτομία του παρόντος τόμου αποτελούν τα εικαστικά, με έγχρωμη εκτύπωση, όπου παρουσιάζονται παλιοί Αναπλιώτες ζωγράφοι και εικαστικοί και φωτογράφοι που εμπνεύστηκαν από το Ναύπλιο.

Κλείνουν την έκδοση Βιλιοπαρουσιάσεις εκδόσεων που αναφέρονται στην πόλη (ιστορικά και λογοτεχνικά) καθώς και μια πλήρη σειρά από Πολιτιστικά Χρονικά των εκδηλώσεων τοπικών φορέων τα τελευταία χρόνια.

 …………………………….Το Ναύπλιο των Περιηγητών

 Κυκλοφόρησε το βιβλίο το Ναύπλιο των Περιηγητών της Αφροδίτης Κούρια από τις εκδόσεις της Εμπορικής τράπεζας της Ελλάδος. Βιβλίο περιλαμβάνει την εξέλιξη της πόλης του Ναυπλίου από το 16^ο -19^ο αιώνα. Ο Ναυπλιώτης Γιάννης Φωτόπουλος συγγέντρωσε με γνώση και φροντίδα χαρακτικά και σχέδια περιηγητών αλλά και ζωγραφικούς πίνακες με θέμα το Ναύπλιο και τα μνημεία του. Η ιστορικός τέχνης Αφροδίτη Κούρια τη μελέτη και παρουσίαση της πολύτιμης αυτής συλλογής αλλά και άλλα έργα της περιόδου που φυλάσσονται σ΄ Ελληνικά και ξένα Μουσεία.

Ένα βιβλίο 220 σελίδων με 164 εικόνες.  

Τις επόμενες ημέρες θα γίνει αναλυτική παρουσίαση του Βιβλίου

…………………………………………….. 

Αργολίδα  οι Εκκλησίες καιτα  Μοναστήρια της

Τόπος πλούσιος σε ιστορία είναι η Αργολίδα. Η αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, η Φραγκοκρατία, η Τουρκοκρατία, το Εικοσιένα και οι πρώτες στιγμές της γέννησης του Ελληνικού κράτους έχουν αφήσει έντονα ίχνη στο πέρασμά τους από τούτο τον τόπο. Μνημεία σπουδαίας σημασίας παρέμειναν ως τις μέρες μας ανάμεσα στα οποία περίοπτη θέση κατέχουν οι εκκλησίες, τα ξωκλήσια και τα μοναστήρια μας. Όλα κτισμένα με θαυμάσια αισθητική άσχετα αν κάποιοι σε νεώτερα χρόνια προσπάθησαν να τα «ευπρεπίσουν» δίχως όμως γνώση αλλοίωσαν την αρχική μορφή τους, παρέμειναν όμως χώροι αναψυχής, λατρείας και προσευχής, όπως ήταν και τα αρχαία τα ιερά και οι ναοί τους οποίους διαδέχθηκαν.

Το Πανόραμα των εκκλησιών, των μοναστηριών και των ασκητηρίων της αργολικής γης φρόντισε ο συγγραφέας Πέτρος Σαραντάκης μετά από αντίστοιχες εκδόσεις που έκανε για τον τόπο καταγωγής του, την Αρκαδία να προσφέρει στους Αργολιδείς αλλά και στους πολλούς θαυμαστές της Αργολίδας μέσα σε μια ιδιαίτερα επιμελημένη δίγλωσση έκδοση (Ελληνικά – Αγγλικά) που φέρει ως τίτλο ΑΡΓΟΛΙΔΑ οι εκκλησίες & τα μοναστήρια της ευλαβικό προσκύνημα σε τόπους ιερούς.

Περισσότερα από εκατόν είκοσι χριστιανικά μνημεία με κείμενα που περιέχουν ουσιαστικά στοιχεία και θαυμάσιες φωτογραφίες περιλαμβάνονται στην πολυτελή αυτή έκδοση.

Δεσπόζουσα θέση καταλαμβάνουν η Κοίμηση της Θεοτόκου στην Αγία Τριάδα, η Αγία Μονή, ο ναός της Παναγίας στο Νέο Ηραίο, η Αγία Τριάδα του Κρανιδίου, η Κοίμηση της Θεοτόκου στο Άργος, οι μονές Καλαμίου, Αγνούντος, Αυγού, Αγίων Αναργύρων κ.α.

Η έκδοση, την οποία ευλογούν οι δύο ποιμενάρχες του νομού, αποτελεί μια σοβαρή και ολοκληρωμένη εργασία που απαίτησε πολλούς κόπους και μόχθο και αξίζει να κοσμεί τη βιβλιοθήκη του καθενός μας (πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Αργολίδας)

 ……………………………………Λεύκωμα

 

Η Αργολίδα που φεύγει

Κτίσματα, μνημεία, τόποι, αντικείμενα κ.α. συνδεδεμένα κάποτε με την καθημερινή ζωή του ανθρώπου της υπαίθρου, που οι καταιγιστικοί σύγχρονοι ρυθμοί ζωής τα προσπερνούν αδιάφορα. Χώροι ευλογημένοι,εκεί που κάποτε φώλιαζε η ανθρώπινη ψυχή, έργα καμωμένα με ταπεινά γήινα υλικά όπως η πέτρα, το χώμα, το ξύλο, το νερό, ζυμωμένα με το μόχθο και τον αγώνα για εκβίωση ( Αλώνια, Λιοτρίβια, Πατητήρια, Ξερολιθιές ( πεζούλες ), Μύλοι και Νεροτριβές, Πηγάδια με λαξευτές γούρνες, Κρήνες, Μαντριά, Περιστεριώνες, Φούρνοι, Πετρογέφυρα, Χάνια, Λιθόστρωτα καλντερίμια, κ.α ).

Προβιομηχανικά κτίσματα – στολίδια που εξυπηρετούσαν τις στοιχειώδεις ανάγκες της χθεσινής αυτοκαταναλωτικής κοινωνίας. Ένας μνημειακός πλούτος που κοσμεί σήμερα κάθε γωνιά της Αργολικής γης. Έργα που επάνω τους αποτυπώνεται το μεράκι, η ευαισθησία, η έμπνευση των αυτοδίδακτων λαϊκών μαστόρων της εποχής.

Ακόμη ο αναγνώστης του Λευκώματος « Η Αργολίδα που φεύγει » θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει πολλά έργα οικιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Πλίνθινα και πέτρινα σπίτια με τα λαϊκής επινόησης χρηστικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία του χθες, όπως αυλόπορτες και εξώπορτες, καμινάδες, ακροκέραμα, ρόπτρα, ζεμπερέκια κ.α.

Επίσης κτίρια που είναι συνυφασμένα με τη θρησκευτική πίστη. Ξωκλήσια, εκκλησίες, προσκυνητάρια, καμπαναριά.

Θέση στο Λεύκωμα έχουν και τα πρωτοεμφανιζόμενα τότε έργα της τεχνολογίας όπως τα πρωτόγονα τρακτέρ, οι αλωνιστικές μηχανές γεωργικά εργαλεία, ακόμη τα κάρα και οι σούστες και βέβαια τα αυτοκίνητα.

Επίσης τα πρώτα βιομηχανικά κτίσματα της εποχής που φιλοξένησαν τους κλάδους της κονσερβοποιίας και της υφαντουργίας στη περιοχή μας.

Το φωτογραφικό υλικό του λευκώματος ( 500; φωτογραφίες ) τις οποίες συνοδεύουν επεξεγηματικά κείμενα, είναι ένα μόνο μέρος του αρχειακού υλικού ( πάνω από 30.000 φωτογραφίες ) του Γιώργου Αντωνίου, που κυριολεκτικά όργωσε κάθε γωνιά της Αργολίδας. Το νέο Λεύκωμα μας δίνει τη δυνατότητα να νοιώσουμε την ανάσα των ανθρώπων που δημιούργησαν και έζησαν τα παραπάνω έργα, πολύτιμα τεκτήρια του υλικού μας πολιτισμού. Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το 45λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο « Η Αργολίδα που φεύγει » του Γ. Αντωνίου το οποίο συνοδεύει το Λεύκωμα.

_______________________________Ποιητική Συλλογή

 

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΓΑΙΟΣ ΑΠΕΙΡΟΥ.

Η έβδομη ποιητική συλλογή του Φώτη Μότση. Ακροβασία  στις λίπες της αίσθησης και της ανησυχίας. Τρυφερή οργή. Αφή.________________________________________________Ποιητική συλλογή

Ηπειρώτικο

του Φώτη ΜότσηΓράμμα στην Ηπειρο. Ποιητική προσέγγιση στο τοπίο των Μολοσσών. Στη φυσιογνωμία του τόπου. Στην καρδιά του. Στίχοι ομολογητικοί. Χρωστήρας.Από τις εκδόσεις  ‘ΕΛΛΕΒΟΡΟΣ΄. Κεντρική διάθεση: ‘Αναγέννηση’, Ινάχου 129, Άργος. τηλ.27520 62774……………………….Διηγήματα

«Στ’Ανάπλι και στο Λυγουριό»

Γιάννης Σαρρής

 

Επτά εξαιρετικά διηγήματα του Γιάννη Σαρρή γραμμένα με τρόπο βιωματικό ξεναγώντας τον αναγνώστη στις μυστικές στιγμές μιας τοπικής κοινωνίας με ιστορία, λαογραφικό πλούτο και πολιτισμική παράδοση. Ο συγγραφέας δεν αρκείτε σε μια απλή καταγραφή γεγονότων ή λαογραφικών στοιχείων, αλλά ρίχνει μια διεισδυτική ματιά στον τρόπο με τον οποίο η τοπική κοινωνία οργανώνει την καθημερινότητά της, τις σχέσεις των μελών της, την εικόνα που θέλει να μεταδώσει στους άλλους. Τα επτά διηγήματα του Γιάννη Σαρρή θέτουν ακόμα στον αναγνώστη, με τρόπο απλό και βαθιά συναισθηματικό, το μεγάλο φιλοσοφικό ζήτημα μιας κοινωνίας που θέλει να είναι αποκλειστικά επικοινωνιακή. Να προκαλεί δηλαδή ενδιαφέρον που παύει να υπάρχει μόλις το ερέθισμα που το προκάλεσε χαθεί. Μιας κοινωνίας που αρνείται όλο και περισσότερο το μεταδοτικό της ρόλο. Εκείνον που έκανε γενιές ολόκληρες να στηρίζουν, την ύπαρξη, τη δράση και την ιστορία τους στην κληρονομιά που τους άφησαν οι πρόγονοί τους.

Το βιβλίο ξεπερνά λοιπόν τα στενά σύνορα μιας τοπικής κοινωνίας και μετατρέπεται σε λόγο για την πορεία μας μέσα στο χρόνο, την έννοια της συνέχειας μέσα σ’αυτόν, τους προσανατολισμούς μας, τις σχέσεις μας. Άρτια γραμμένο, ενσωματώνοντας τον ντόπιο ιδιωματικό λόγο χωρίς να κουράζει, είναι το πρώτο σημαντικό δείγμα στο είδος του που εμπλουτίζει την τοπική λογοτεχνία και προσθέτει ένα εξαιρετικό κομμάτι στην εθνική. Η επιμελημένη έκδοση από το Βιβλιοπωλείο «Η Θόλος» (Γ.Καλούδης) αποτελεί ένα επιπλέον θετικό στοιχείο που μας προσφέρει ένα καλαίσθητο και ελκυστικό σύνολο.

                                                                                                     Παρουσίαση : Γ.Κόνδης

………………Βιβλία της Θάλειας Αντωνιάδη

Τα Ταξίδια του Δρομέα, δύο παραμύθια με ήρωα τον Δρομέα, έναν τυπάκο που κουβαλάει μαζί του όπου κι αν πάει μια σκάλα, κάνοντας τους πάντες να απορούν τι άραγε την θέλει και ζώντας μαζί της απίστευτες περιπέτειες! Από το οπισθόφυλλο:

   Ποιος είναι ο Δρομέας; Από πού έρχεται και γιατί ταξιδεύει; Γιατί κουβαλά πάντα μαζί του μια σκάλα; Είναι μάγος; Είναι ταχυδακτυλουργός; Τι είναι; Θα καταφέρει άραγε να ανακαλύψει γιατί η ώρα στην Ψηλούπολη κρατάει πάντα ένα τέταρτο της ώρας και γιατί η πόλη έχει τόσο ψηλά τείχη; Και η σκάλα; Θα τα γκρεμίσει όλα μόνη της; Και η αγέλαστη πόλη; Θα βρει το χαμόγελό της; Ατέλειωτες περιπέτειες και γέλιο σε ένα ταξίδι παρέα με τον Δρομέα. Έναν ήρωα που αντί για Μαγεμένο Αυλό, κρατάει στα χέρια του την καρδιά μας και …μια σκάλα!

  Εκδόσεις Μίνωας, για παιδιά 8-11 ετών

-Το Θαλασσόδεντρο  

Μα ένα μυστήριο πράγμα! Καταμεσής στον Ειρηνικό Ωκεανό, ξεφύτρωσε ένα τεράστιο δέντρο, που -ποιος να ξέρει πώς- είχε τις ρίζες του βαθιά στον πυθμένα. Πώς κατάφερε να νικήσει την τρομαχτική πίεση του ωκεανού και να μεγαλώσει, να θεριέψει και να ξεπετάξει κλωνάρια που το καθένα τους ήταν όσο μια φαρδιά λεωφόρος; Άνθρωποι πήγαν και έφτιαξαν μια Δεντροπολιτεία πάνω στα κλαδιά του και ζούσαν μακριά από τα καυσαέρια, χωρίς αυτοκίνητα και εργοστάσια. Οι επιστήμονες αναρωτιούνταν για την προέλευσή του και τα παιδιά έπαιζαν ώρες ατελείωτες στα φυλλώματά του. Μέχρι τη μέρα που ήρθε και φώλιασε στο κοίλωμα του κορμού του ένα τεράστιο θαλασσόφιδο! Γιατί; Τι ήθελε από το Θαλασσόδεντρο; Ήταν απειλή; Ή μήπως έκρυβε κάποιο μυστικό; Αυτό θα γυρέψουν μες τις σελίδες του παραμυθιού ο Φύκης Πελαγίσιος, η Αχινούλα Κυματάκη και ο Χέλης Στρειδούλης με τη βοήθεια της μόνιμα αφηρημένης επιστήμονα κυρίας Ναπάρη Ξεχασιάρη!

 Eκδόσεις Φυτράκη για παιδιά 8-11 ετών.

Η Τουτουλίνα Ρουτουτού στην Πιπιλοχώρα.     

Η Τουτουλίνα Ρουτουτού είναι τεσσάρων χρονών και έχει όχι μία, ούτε δύο, αλλά εννέα πιπίλες! Μάλιστα! Παρότι η μαμά της λέει ότι έχει μεγαλώσει πια και δεν πρέπει να έχει πιπίλες, η Τουτουλίνα δεν θέλει να της αποχωριστεί ποτέ. Μέχρι που ένα πρωί, ανακαλύπτει ότι τις πιπίλες της τις έχει πάρει η Πιπιλονεράιδα, η πιο αστεία νεράιδα του κόσμου και τις έχει πάει στην Πιπιλοχώρα! Θα καταφέρει η Τουτουλίνα να βρει τις δικές της πιπίλες, αυτές που έχουν δηλαδή τουτουλινογεύση και τουτουλινομυρωδιά, ανάμεσα στις χιλιάδες πιπίλες της Πιπιλοχώρας;

Eκδόσεις Φυτράκη για παιδιά έως 4 ετών.

-Γιατί Χαμογελάει το Αυγουστιάτικο Φεγγάρι.  

 Ο βασιλιάς των Τζιτζικιών το αποφάσισε! Πρέπει να αποδείξει σε όλο τον κόσμο ότι εκείνος ο αρχαίος παραμυθάς, ο Αίσωπος, άδικα κακολόγησε τον τζιτζικολαό του. Η συκοφαντία πως τάχα είναι τεμπέλικα τα τζιτζίκια πρέπει επιτέλους κάποτε να σταματήσει! Θα καταφέρουν όμως οι Τζίτζικες, οι Τζιτζικίνες και τα Τζιτζικάκια να βρουν μια δουλειά που να τους ταιριάζει;

Eκδόσεις Καστανιώτη για παιδιά έως 10 ετών

-Η Τούρτα …το ‘σκασε! 

     Απίστευτο και όμως αληθινό! Η πανέμορφη τριώροφη Τούρτα, που ετοίμασαν ο κύριος και η κυρία Μελίδη για να γενέθλια της μικρής Ωραιοπούλου, κατάφερε να το σκάσει! Από τη βιτρίνα του φημισμένου ζαχαροπλαστείου βρέθηκε μόνη της στο δάσος. Όλα ξεκίνησαν μια παράξενη νύχτα, όταν ένα Φτερωτάκι, ο Κώνωψ ο Περιεργάκιας, κατέβηκε από τη Χώρα της Ομίχλης για τουρισμό στη Χώρα των Ανθρώπων και αγνόησε τον Παμπάλαιο και Σκουριασμένο Νόμο που απαγορεύει κάθε επαφή με τους ανθρώπους…

Σύγχρονοι Ορίζοντες, για παιδιά έως 11 ετών

-Το Ιαματικό Ψυχοβότανο, Α΄τόμος της σειράς «Οι Πύλες του Θρυλόκοσμου» για παιδιά, εφήβους και νέους στην καρδιά, εκδόσεις Φυτράκη. Το βιβλίο έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Παιδείας σαν κατάλληλο για το μάθημα της λογοτεχνίας στα σχολεία και τις σχολικές βιβλιοθήκες

   Ένας κόσμος γεμάτος λάμιες, μυθικούς Υπερβόρειους, φαύνους και μάγισσες με βυσσινιές κάλτσες, όλα πλάσματα θρυλικά, ολοζώντανα και πραγματικά πέρα για πέρα… Ένας κόσμος που οι ήπειροί του μετατοπίζονται κατά βούληση, όταν θεωρήσουν ότι ήρθε ο καιρός ν’ αλλάξουν τόπο… Ένας κόσμος όπου οι ημέρες και οι νύχτες διαρκούν όσο κρίνουν σκόπιμο ότι αξίζει να διαρκέσουν, δηλαδή πολύ ή λίγο.

   Με προορισμό αυτόν τον κόσμο, ο Μάρκος και η Λουίζα ξεκινούν από το Ναύπλιο που κατοικούν για να περάσουν από τη Μυστική Πύλη -μία από τις αμέτρητες Πύλες του Θρυλόκοσμου- με μοναδικά τους εφόδια τον μαγικό Τριακοστό Πρώτο Τόμο και τον Αστρολάβο του Τύχωνα. Γυρεύουν ένα θεραπευτικό ψυχοβότανο κι έχουν μόνο τρεις μέρες καιρό. Πώς όμως θα τις υπολογίσουν; Με γήινα δεδομένα ή θρυλοκοσμικά; Και η ψυχή της θείας Αύρας περιμένει.

-Το Πύρινο Άλογο, Β΄τόμος της σειράς «Οι Πύλες του Θρυλόκοσμου», εκδόσεις Φυτράκη. Το βιβλίο επίσης έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Παιδείας.

Η συναρπαστική συνέχεια της ιστορίας του Μάρκου και της Λουίζας. Μετά την ανεύρεση του Ιαματικού Ψυχοβότανου, ο Μάρκος εξαφανίζεται μυστηριωδώς και έτσι στο Ναύπλιο επιστρέφει μόνο η Λουίζα. Και τώρα, η μικρή του φίλη πρέπει να επιστρέψει πίσω στον Θρυλόκοσμο και να τον ψάξει, καθώς μεγάλες χρονικές αναστατώσεις απειλούν την καταστροφή του θαυμαστού εκείνου κόσμου. Μέσα από ποιες Πύλες θα ανακαλύψει η Λουίζα τον εξαφανισμένο Μάρκο, καθώς ολοένα και στενεύουν τα θρυλοχρονικά όρια για τη σωτηρία του αγοριού;